آّ ب گرفتگی در ساری

بقیه عکسها

شب قدر

خدای بزرگ

قسم به (حم) که دو نام مقدست را فریاد می کنند ، تو قادر بر همه چیزی

و شفاعت همه چیز در پناه لبخند توست

می دانم ، و بر وحدانیت آشکارت گواهی می دهم

لطف تو دست نیافتنی نیست؛

و آئین ربنایت که اجابتم می کند با آیتی روشن تر از ماه و درخشان تر از ستارگان که همواره تسبیح گوی تواند همراه است.

مرا آنچنان در سحری مناجاتهایم جلا می دهی ، که زمین بر شکوه آسمانیم قبطه می خورد و دنیا تصویر تاریک شیطانیش را از نگاه من دور می سازد ؛

با تو می آموزم که یکسان بنگرم

و با تو به تو می رسم که تو آموختنی تر از هر حکمتی هستی...

ای اطمینان قلب من...

ای حکمت متعالی...

فریضه هایم که حکمت کبریایی توست را به زیباترین شکل قامت می بندم و به تلاوت (صافات) ، شکوهی را که به من بخشیده ای با ذکر نمازم در پیشگاهت می آورم ، تا آنگونه که دوست داری به تماشای من بنشینی.

ای تماشایی ترین

کرامتت تمام امر و نهی مرا فرا می گیرد ؛

با یاد تو آبادی قلبم سبز و با ذکر تو امارت سپید دلم آذین بندی می شود.

حقیقت ذکر و زمزمه های عاشقانه ام با توست ، وقتی که نمازم را برای سپاسگذاری تو سلام می گویم؛

که هیچ خدایی جز خدای یگانه نیست...

ای مهربانترین مهربانان عالم

رحمت بی منتهای تو ، همه موجودات عالم را فرا گرفته و عزت تو مرا جبروتی جاودانه بخشیده

به مراقبت از نفس بر می خیزم و بر امر به معروف و نهی از منکر اهتمام می ورزم ، تا

تیرگیها را از دل من بزدایی و محبت و صمیمیتی بی کران در قلب من شکوفا کنی؛

در پناه احسانت که بی حد و کران است انفاق می کنم تا لذت تقرب تو را دریابم و طبیعت سرکشم را

رام کنم و اراده عقلانی و انسانیم را تقویت نمایم؛

خدای من...

با تو به کرامت می رسم و سربلندی می یابم ؛

مرا در طریق عقبی و بی نیازی از خلق قرار داده ای...

سپاسگذارم....

به نام تو و ذات تو ، از تو و به سوی تو و در راه تو خود را تسلیم می کنم و به درگاه مهربانیت         روی می  آورم ، و تمام رفتار دنیای امروزم را به تو وا می گذارم ،

تا بواسطه ذات اقدست مرا و ایمانم را  حفظ کنی ؛

نمی دانم سپاس و شکر تو راچگونه به جای آرم ، تا اندیشه گفتار و ذکرم را مقبول قرار دهی ، چنانکه

رفتار مرا عبرتی قرار دادی...

و تو ؛ خوب میدانم که برا آنچه من می خواهم قادری ...

پس هماره نگاه نیازم به چشمه سار احسان توست ،

ای مهربانترین رفیقم ؛